بسم الله الرحمن الرحیم

در کتاب امام مجتبی علیه السلام استاد معظم حضرت ایه الله  حاج سید حسن ابطحی دام عزه چنین مرقوم فرموده اند:

     در مدّت سى سال که از وفات پیامبر اکرم صلى‏الله‏علیه‏و‏آله مى‏گذشت و زمان شهادت حضرت امیرالمؤمنین علیه‏السلام  فرا مى‏رسید و نوبت خلافت به امام مجتبى علیه‏السلام  رسیده بود، مردم کوفه آن حضرت را به فضائل و عظمت و امامت و شجاعت و شهامت و علم و درایت و پاکى و کمالات روحى، شناخته بودند و همه مى‏دانستند که اگر کسى بعد از امیرالمؤمنین علیه‏السلام  لایق جانشینى حضرت رسول اکرم صلى‏الله‏علیه‏و‏آله  باشد امام مجتبى علیه‏السلام  است.

     علاوه‏ى بر این، اصحاب رسول اکرم صلى‏الله‏علیه‏و‏آله  فضائل آن حضرت را از دو لب پیغمبر اسلام صلى‏الله‏علیه‏و‏آله  مکرّر شنیده و براى تابعین نقل کرده بودند و تعیین مقام امامت را از ناحیه‏ى رسول اکرم صلى‏الله‏علیه‏و‏آله  براى امام مجتبى علیه‏السلام  بعد از امیرالمؤمنین علیه‏السلام  همه‏ى اصحاب مى‏دانستند. لذا لازم نبود که حضرت امیرالمؤمنین به اصحابشان در خصوص امام مجتبى علیه‏السلام  سفارش خاصّى بکنند ولى در عین حال آن حضرت تمام وصیّتها و سفارشاتى که براى مردم لازم بود به حضرت امام مجتبى علیه‏السلام  علنا و در حضور اصحاب فرمودند و او را رسما هم خلیفه و جانشین خود و پیغمبر اکرم صلى‏الله‏علیه‏و‏آله  معرّفى نمودند.